Als de Nederlanders er zo mooi in slagen om de echelonering (stap 1: huisarts, stap 2: specialist, …) in de gezondheidszorg te handhaven, waarom loopt dit in België dan zo verschrikkelijk in het honderd? Een bloemlezing over de “urgenties” die ik de voorbije weken al heb verzorgd op onze universitaire pediatrische spoedgevallendienst (= 3e echelon). Geen enkele van deze patienten hoorden thuis op een dienst spoedgevallen.
- Constipatie! meerdere gevallen per dag, vooral tussen 19u en 2u. (de verwondering van de ouders als het plots stukken beter gaat na een lavement…)
- Oorontstekingen… ook meerdere per dag, op de meest onmogelijke uren. (al iets gegeven tegen de pijn? neen, maar wel al een beetje antibiotica… had ik nog staan van de vorige keer)
- Keelontstekingen (jamaar ze wil niet eten! logisch… dat doet pijn!)
- Gastro-enteritis zonder uitdrogingsverschijnselen (al iets gegeven tegen het braken? ah neen, mag dat dan?)
Wat ook niet thuis hoort op een spoedgevallendienst, toch zeker niet om 4u ’s morgens:
- Koorts sinds 5 dagen en nu deze nacht nog steeds niet beter (kan heus nog wel 4 uurtjes wachten tot bij de huisarts)
- Vuiltje in het oog (en we komen om 2u ’s morgens omdat we dan minder lang moeten wachten)
- Mijn baby van 5 dagen slaapt niet en huilt de hele dag (en hier op de spoed ligt hij zalig te soezen)
- Help, mijn kind heeft koorts!
- a) neen ik weet niet hoeveel, want ik heb het niet gemeten, maar ik zag aan hem dat hij koorts had
- b) het was zeker 37,5 en soms wel tot 37,7! (neen dat is geen koorts)
- Ze krijgt tandjes en ze huilt! (om 4u ’s morgens)
- Ze krijgt nog steeds tandjes en ze huilt opnieuw (de week erna om 3u ’s morgens)
- Ouders die te laat zijn voor de avondklok van hun opvangcentrum en dan maar met de kleine naar spoed komen om zo een briefje te kunnen vragen als bewijs dat ze in het ziekenhuis waren (en niet op zoek naar drugs)
- Een kindje van 3 weken met “hypothermie”. De mama hield de thermometer gewoon tegen het manneke zijn poep bij het meten…
- Een asthmacrisis wier medicatie thuis op was, en die 6u later nog eens terug komt voor een tweede aerosol, omdat ze nog steeds niet tot de apotheek waren geraakt…
Het “moment” van de week was wel de familie die zich met zn vijven door de MUG en de ambulance had laten oppikken (tijdens de dag dat het openbaar vervoer staakte), omdat ze allemaal met buikgriep zaten… Het toppunt was, dat ze net geen 24u ervoor, exact hetzelfde hadden gedaan, maar toen naar een ander ziekenhuis waren vervoerd. (nu bij ons omdat het braken nog niet helemaal voorbij was…)
Kan iemand in dit kloteland zich voor een keer eens nuttig maken en eens gaan spieken naar het Nederlandse model. Door dit wanbeleid kan een dienst spoedgevallen niet meer naar behoren functioneren en gaat er soms kostbare tijd verloren voor de echte urgenties. En het zijn steeds diegenen die het hardste roepen en vragen of het nog lang moet duren, die het minste ziek zijn…
Tags: ergernis, spoed, wanbeleid | Gepost in Gezeik, Ziekenhuis | 1 reactie
